اصلاً موضوع گناه موضوعی نیست که بگوییم جوان ها گرفتارند، همه آدم ها گرفتارند و منبر و هیأت باید این فضا را ایجاد نماید و کمک کند افراد برگردند. در بحث آزادگی، در بحث دشمن ستیزی، کربلا و عزاداری باید یادآوری نماید که ما از آمریکا نترسیم، اگر از آمریکا نترسیدیم، ما عزادار واقعی هستیم، اگر از آمریکا بترسیم ما جزو آنها هستیم که از کربلا فرار کردند یار امام حسین (ع) نیستیم، در دسته عزاداری، خیلی از این اِلمان ها نظامی است، طبل و سنج و...، شما در پادگان ها هم این ها را می بینید، صف و نظم، سینه زدن، صدا و... این فضایی که ایجاد می شود، بیشتر نظامی و حماسی است.
شما
یک بار فرمایشات امام را مرور و بازبینی بفرمایید، می بینید: «هر چه
داریم از محرم است.»، «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته
است.»، «خون حسین بن علی است که اسلام را زنده نگه داشته»، «این أنا من
الحسین که رسول خدا فرموده اسلام را زنده نگه داشته.» این ها همه فرمایشات
امام است. همین مفهوم است که حیات اسلام بستگی به خون حسین دارد.
مروز
شیعه و سنی و تمام این افرادی که به دور کعبه طواف می کنند، باید بدانند
که به حسین بدهکارند، یعنی همه مسلمین. آیا ما توانستیم این پیام را با
عزاداری هایمان به همه مسلمین برسانیم که ای جماعت مسلمان! با هر مسلک
(مذهب) که هستید که این نمازی را که می خوانید میراث حسین است
امام
به سکینه دروغ نگفت. دختر از او پرسید برمی گردی، گفت برنمی گردم. گفت
بیا ما را به مدینه برگردان، گفت نمی توانم، ببینید تمام صداقت در این
کلام می باشد،و بعد حرف خود را می زند، می گوید بابا تو گریه می کنی دل من
می سوزد. یعنی انعکاس نسبت به هیجان فرزند، چه درسی شما در رفتار والدین
با فرزندان به این روشنی و واضحی و تأثیرگذاری می توانید پیدا کنید؟
