در بیان عشق و محبت فاطمه نسبت به همسرش همان ماجرای زخم، مظلومیت، شکستگی پهلو و اثر تازیانه ای که چون دمل بر بازویش نشست، کافی است. تحمل این مصائب و سپس شهادت او در حمایت از همسرش بود. با این حال به هنگام وفات می گریست، امیرالمومنین علیه السلام از او پرسید:

بانوی من چرا گریه می کنی؟ فرمود: به رنجی می گریم که بعد از من خواهی دید.

امام علی علیه السلام فرمودند: گریه نکن.  به خدا سوگند، تحمل این رنج ها در راه او برای من سهل است.

غمخانه فاطمه زهرا سلام الله علیها ص 24-25



گنبد

مرحوم صدوق از امام صادق علیه السلام روایت می کند که فرمود:

او را زهراء نامیده اند، از آن رو که در بهشت آسمانه ای (گنبد) از یاقوت سرخ دارد که طولش به بلندترین نقطه آسمان می رسد، پیمودنش یک سال به دازا می انجامد و به نیروی پروردگار توانا نه از بالا به جایی متصل است و نه از پایین به ستونی تکیه کرده، صد هزار در دارد، بر آستانه هر در هزار فرشته قرار دارد که بهشتیان آنان را چون اخترانی فروزان در کرانه های آسمان می بینند.

آنها به یکدیگر می گویند: این فروزندگی از گنبد فاطمه سلام الله علیها است.

غمخانه فاطمه زهرا سلام الله علیها ص 22-23 به نقل از بحار الانوار ج43 ص 16